Niebo

Pierwszą Księgę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku aż do dnia, w którym dał polecenia apostołom, których sobie wybrał przez Ducha Świętego, a potem został wzięty do nieba. Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym. A podczas wspólnego posiłku przykazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca: „Słyszeliście o niej ode Mnie – mówił – Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym”. (Dz 1, 1-5)

Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony. (Mk 16, 15-16)

 

Łukasz pisze do Teofila, że w swojej Księdze zawarł w wszystko, co najważniejsze dla tych, którzy nie spotkali Jezusa, kiedy On żył i nauczał tutaj na ziemi. Nie spotkali, bo nie mogli, ponieważ urodzili się później czy w zupełnie innej części świata. Tak jak my. Jezus wstąpił do nieba, ale to nie znaczy, że nie można się z Nim spotkać już nigdy. Wprost przeciwnie. Takie spotkanie jest możliwe dzięki Duchowi Świętemu. Jednak…

czytaj dalej…